توافقات حفظ محرمانگی در قوانین هندوستان

انواع موافقتنامه‌های حفظ محرمانگی، بندهای مهمی که باید گنجانده شوند، و موارد کاربرد آنها در قوانین هندوستان

موافقتنامه حفظ محرمانگی (NDA)، توافقی است که طی آن، یکی یا بیشتر از طرفین، پرهیز از افشای اطلاعات مشخص شده در موافقتنامه را تعهد می­کند. به این موافقتنامه­‌ها، توافقنامه عدم افشاء هم می­‌گویند. هنگام اجرای موافقتنامه حفظ محرمانگی، نام مالک اطلاعات مورد نظر، گیرنده، و علت تحویل اطلاعات – دلیل مجاز – باید ذکر شود. علاوه بر تصریح ماهیت اطلاعات، تمام نسخه‌­های (مستندات مکتوب، طرح­ها، یا نرم­افزار) تحویلی باید ممهور به مهر محرمانه یا اختصاصی باشند.

موضوع موافقتنامه حفظ محرمانگی، شروطی شامل انواع جریمه‌­های تحمیلی بر طرف یا طرفین افشاء­کننده اطلاعات لازم به محرمانه نگه­داشتن است. برای طرف ناقض موافقتنامه حفظ محرمانگی، جریمه‌­هایی به شکل جبران زیان در نظر گرفته می‌­شود تا علاوه بر پیشگیری از نقض حفظ محرمانگی، در صورت وقوع، مانع تکرار افشای اطلاعات شود. فایده موافقتنامه حفظ محرمانگی برای طرفین، تصریح و تشخیص حدود تعهداتشان است؛ به این ترتیب، متوجه می­‌شوند که تعهدات مربوطه چه هنگام نافذ نیستند و چه موقع به پایان می‌­رسند.

انواع موافقتنامه‌­های حفظ محرمانگی

  • یک جانبه: موافقتنامه‌­ای میان دو طرف که فقط یکی از آنها، اطلاعاتی خاص را در اختیار دیگری می­‌گذارد و از وی انتظار دارد که از افشای آنها به اشخاص ثالث پرهیز کند.
  • دو جانبه: موافقتنامه­‌ای میان دو طرف که هر دو، اطلاعاتی خاص را در اختیار یکدیگر قرار می­‌دهند و عدم افشای آنها را به اشخاص ثالث تعهد می­‌کنند.
  • چند جانبه: موافقتنامه­‌ای میان سه طرف یا بیشتر که یکی از طرفین، اطلاعاتی خاص را در اختیار سایرین می­‌گذارد و از آنها انتظار عدم افشاء به اشخاصی غیر از طرفین موافقتنامه فی­مابین را دارد. چنین موافقتنامه‌­هایی، نیاز به تنظیم و انعقاد موافقتنامه یک جانبه یا دو جانبه با هر یک از طرفین را رفع می­‌کند.

موافقتنامه‌­های حفظ محرمانگی در قوانین هند

موافقتنامه­‌های حفظ محرمانگی در هندوستان، تابع قانون قراردادهای مصوب سال ۱۸۷۲ هستند. طبق مفاد بخش ۲۷ قانون قراردادها، موافقتنامه­‌های حفظ محرمانگی، «محدودکننده» شناخته نشده‌­اند و بنابراین، معتبر هستند. حقوقدانان برای شناسایی اطلاعات محرمانه یا اسرار تجاری که در جریان تعاملات صنعتی یا بازرگانی، مشمول محافظت باشند، چهار ویژگی را استنباط کرده‌­اند:

  1. اطلاعات مورد نظر باید اطلاعاتی باشد که افشای آنها به باور مالک مربوطه، موجب زیان وی یا برتری رقبایش یا اشخاص ثالث شود؛
  2. اطلاعات باید محرمانه یا سری باشد. به عبارت دیگر، در دسترس عموم قرار نداشته باشد؛
  3. باور مالک نسبت به دو مورد قبلی، معقول باشد؛
  4. مبنای تشخیص محرمانگی اطلاعات، دیدگاه کاربردی و عملی در صنعت یا تجارت مورد نظر باشد.

حقوقدانان، اصول بنیادین قانون محرمانگی را به شرح زیر بیان کرده‌­اند:

«… دکترین منصفانه فراگیر و رو به گسترشی وجود دارد که شخص دریافت­‌کننده اطلاعات محرمانه نباید بهره یا منفعت غیرمنصفانه از آن یا از استفاده یا انتشار آن ببرد، و نباید بدون کسب رضایت وی یا پرداخت هزینه مربوطه به هر قیمتی، از این اطلاعات به زیان طرف ارائه‌­کننده استفاده کند …»

بندهای مهم موافقتنامه حفظ محرمانگی

  • مدت: مدت زمان لازم برای رعایت محرمانگی یا به بیان دیگر، مدتی که دریافت­‌کننده اطلاعات باید از افشای آنها خودداری کند. این زمان از تاریخ نافذ شدن موافقتنامه حفظ محرمانگی آغاز می­‌شود و در تاریخ یا پس از مدت تعیین شده، به پایان می‌­رسد.
  • اطلاعات محرمانه: در این بخش، اطلاعات محرمانه یا سری لازم به حفظ محرمانگی و عدم افشاء، مشخص می­‌شوند. معمولا چنین اطلاعاتی را به تفصیل و با جزئیات از طریق ایمیل، ارسال می­کنند. مکانیزم مربوطه باید در موافقتنامه تصریح شود.
  • وظایف و تعهدات طرفین: معمولا باید مسئولیتها و تعهدات طرفین به صراحت بیان شود. مثلا ممکن است طرفین ملزم به استفاده از نوع خاصی از سیستم رمزگذاری مکاتباتشان یا درج مهر «محرمانه» روی اطلاعات مشمول حدود موافقتنامه شوند.
  • پیامدهای نقض: پیامدهای نقض محرمانگی چه خواهد بود؟ هر چه هست باید مشخص شود. طبق قوانین هندوستان، شاید مطالبه جریمه­‌های سنگین مالی محتمل نباشد اما به جهت تاثیر روانی در موافقتنامه گنجانده می­‌شود. به هر حال، معمولا مطالبه غرامت بابت هر گونه زیان ناشی از نقض، کفایت می­‌کند.
  • حق مراجعه به دادگاه: در اغلب موافقتنامه­‌های حفظ محرمانگی به عدم کفایت غرامت مالی برای جبران زیانهای ناشی از نقض محرمانگی، به صراحت اشاره می­‌شود. هدف از این تصریح، تسهیل رجوع طرف زیان­دیده به دادگاه و اقامه دعوی است. هرچند این موضوع، رویه­‌ای متداول است اما اثربخشی آن روشن نیست.
  • حل اختلاف: حل و فصل سریع و کم‌­هزینه اختلافات ناشی از موافقتنامه جهت پایین نگه داشتن هزینه اجرای آن، بسیار مهم است. علاوه بر این، مشخص کردن دادگاه صالح رسیدگی به اختلاف نیز حائز اهمیت است.

موارد کاربرد

  • در قراردادها: افزودن یک بند حفظ محرمانگی در انواع قراردادها – مگر به دلیل مغایرت با بخشی از قرارداد مربوطه – به عنوان اقدامی احتیاطی، متداول است. به این ترتیب، طرفین قرارداد از عدم افشای اطلاعاتشان به اشخاص ثالث و رسانه‌­ها و … حتی در صورت بروز اختلاف در ادامه تعامل تجاریشان، اطمینان حاصل می­‌کنند.
  • برای حفظ اسرار تجاری: معمولا انعقاد یک موافقتنامه حفظ اسرار تجاری با کسانی که به چنین  اطلاعاتی دسترسی دارند، توصیه می­‌شود که هرچند هنوز در هندوستان متداول نیست ولی اقدامی بسیار سودمند است. الزام مدیران و کارمندان ارشد به امضای چنین موافقتنامه‌­ای، تاثیر چشمگیری بر ممانعت از استخدام در کسب­‌وکارهای مشابه و سوء استفاده از اطلاعاتشان جهت رقابت با کارفرمای قبلی می­‌شود.
  • برای حقوق مالکیت معنوی: امروزه، یکی از سودمندترین و ارزشمندترین داراییهای کسب‌وکارها، حقوق مالکیت معنوی است. این گونه دارایی‌ها می­توانند جایگزین بدهی، تعهد، یا میراث نیز بشوند. کسب‌­وکارها برای محافظت و استفاده اثربخش از حقوق مالکیت معنوی خود، اقداماتی مقتضی از جمله حفظ محرمانگی را به عمل می‌­آورند.
  • میان افراد: از آنجا که موافقتنامه حفظ محرمانگی، قراردادی مکتوب برای عدم افشای اطلاعات تبادل شده میان طرفین است، اشخاص حقیقی نیز می‌­توانند برای حصول اطمینان از محرمانه ماندن اطلاعاتی که در اختیار دیگران می‌­گذارند، موافقتنامه حفظ محرمانگی منعقد کنند.
4.5/5

مطلب برای شما جذاب بود؟
در شبکه‌های اجتماعی به اشتراک بگذارید

اشتراک گذاری در whatsapp
اشتراک‌گذاری در واتساپ
اشتراک گذاری در twitter
اشتراک‌گذاری در توییتر
اشتراک گذاری در linkedin
اشتراک‌گذاری در لینکدین
اشتراک گذاری در telegram
اشتراک‌گذاری در تلگرام

مطالب پیشنهادی

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

وکیلیکس در شبکه‌های اجتماعی

بیانیه مسئولیت

نظرات ابراز شده در محتواهای منتشر و به اشتراک گذاشته شده وکیلیکس، نظر شخصی تولیدکنندگان آنهاست و به معنی تایید وکیلیکس نیست!
اسکرول به بالا