طنین یک رویا

داستان حیرت‌انگیز تحقق رویای انسان بیگناهی که 36 سال زندان را با نیروی امید تاب آورد.

آرچی ویلیامز در زندان فوق امنیتی لوییزیانا که به آنگولا معروف است، مسابقه استعدادیابی «اَمِریکاز گات تَلِنت» شبکه ان­بی­سی را تماشا می­‌کرد و خود را در حال اجراء بر روی صحنه این برنامه تصور می­‌کرد؛ رویایی که فرسنگ‌ها دور از واقعیت به نظر می­‌رسید. ویلیامز آمریکایی آفریقایی­‌تبار، از خانواده­ای نه چندان برخوردار در شهر بَتُن روژ، محکومیت به حبس ابد به علاوه ۸۰ سال زندان بدون امکان آزادی مشروط را به دلیل جرمی که مرتکب نشده بود، می­‌گذراند.

تحقق رویا

هیئت منصفه دادگاه رسیدگی کننده در سال ۱۹۸۳ او را به جرم تجاوز و اقدام به قتل خانم سفیدپوست ثروتمندی در خانه شخصیش [خانم]، گناهکار تشخیص داد اما روز ۲۶ ماه می سال ۲۰۲۰ (۶ خرداد ۱۳۹۹)، ۳۷ سال پس از محکومیت و حدود یک سال پس از تبرئه و آزادی از زندان، رویای دست‌­نیافتنیش صورت واقعیت یافت.

بینندگان امریکاز گات تلنت در سراسر جهان، ویلیامز را دیدند که آزادانه گام بر صحنه گذاشت و «مرا به ظلمت نسپار» (Don’t Let the Sun Go Down on Me) التون جان را اجراء کرد؛ در حالی که به تنهایی در برابر داوران و انبوه تماشاچیان ایستاده بود، صدای پراحساسش، شعری با مضمون از دست دادن همه­چیز را در تالار طنین‌­انداز کرد.

به محض محو شدن آخرین نت، همه حاضران و حتی هر چهار داور سرشناس مسابقه، از جا پریدند و فریاد تشویق سردادند. هایدی کلوم، اشک­ریزان گفت «من برای هر چیزی گریه نمی­‌کنم اما این اجراء واقعا اشکم رو درآورد.» سوفیا ورگارا خطاب به ویلیامز گفت «می­‌تونم تصورت کنم که این برنامه رو تماشا می­‌کردی و خودت رو اینجا می­‌دیدی و به خودت امید می­‌دادی و باور داشتی و حالا اینجایی و همه ما عاشقت شدیم.» سپس، داوران به اتفاق به پذیرش ویلیامز برای ورود به مرحله یک چهارم نهایی رای دادند و او را یک گام به جایزه بزرگ یک میلیون دلاری این مسابقه نزدیک­تر کردند. اما این اجراء، تنها رویای ویلیامز نبود.

تحقق عدالت

آقای ویلیامز در تاریخ ۱۷ مارچ سال جاری میلادی (۲۷ اسفند ۱۳۹۸)، علیه اشخاص حقوقی و حقیقی متعددی از جمله شهر بتن روژ، چندین مامور پلیس سابق، یک متخصص سابق پزشکی قانونی، مامور انگشت­‌نگاری، و ماموران وقت دادستانی شرق بتن روز، دعوایی را اقامه کرد. خواسته این پرونده، مجازات و مطالبه خسارات «به میزان قابل اثبات در دادگاه» برای جبران ۳۵ سال و ۱۱ ماه محرومیت از خانواده، دوستان، و حرفه‌­ای که از نخستین اجرای خوانندگی در سن ۱۲ سالگی در سر می­پروراند، است.

انگیزه ادامه زندگی

او در پاسخ به پرسش درباره چگونگی تحمل چندین دهه حبس در زندان می­‌گوید «باورم را حفظ کردم. باورم و موسیقی، تحمل ادامه زندگی در حبس را ممکن می­‌کردند.» اکنون آقای ویلیامز به امید نخستین جلسه رسیدگی در دادگاه انتظار می­‌کشد اما رسیدگی این پرونده، متفاوت خواهد بود زیرا موضوع پرونده فقط به شخص خودش محدود نمی­‌شود؛ «می­‌خواهم به بیگناهان کمک کنم، به زندانیانی که در مخمصه‌­ای مشابه خودم افتاده‌­اند – سعی می­‌کنم هر چه هم در زندگی به دست آورم، خرج آزادی چنین افرادی کنم. من علاقه­‌ای به مادیات ندارم ولی برای حقوق مردم ارزش قائلم و هدفم، کمک به هر تعداد ممکن انسان در جهان است.»

وکیل دادخواه

برایان ت. دان، وکیل لس‌­آنجلسی، وکالت ویلیامز را در این پرونده دادخواست مدنی که در دادگاه بخش مرکزی لوییزیانا اقامه شده است، بر عهده دارد. تخصص دان، دعاوی حقوق مدنی، به ویژه موارد شامل شلیک پلیس به شهروندان است. او می­‌گوید بلافاصله پس از شنیدن داستان ویلیامز مطمئن شدم که حق دارد و خواستم که سهمی در احقاق حقش داشته باشم. اگر بشنوم کسی ۳۶ سال به جرمی که مرتکب نشده، حبس کشیده است، مقاومت در برابر عدم دخالتم در پرونده، بعید خواهد بود. آرچی، انسانی شگفت­‌انگیز است؛ هیچ کینه­ای به دل ندارد، سپاسگزار و بسیار معتقد است. رفتار او، نشانگر اوج شخصیت یک انسان رنجدیده است.»

مساعدت پروژه بیگناهی

پس از تطبیق آثار انگشت جنایت مربوطه با مردی دیگر در پایگاه داده‌­های انگشت­‌نگاری اف‌­بی‌­آی، ویلیامز در سال ۲۰۱۹ تبرئه شد. خانم وَنِسا پاتکین، مدیر بخش دادخواهی پس از محکومیتِ «پروژه بیگناهی» به همراه بَری شِک، بنیانگذار این سازمان غیرانتفاعی حقوقی، و امیلی ما، از شعبه نیواولئان آن، وکالت ویلیامز را بر عهده داشتند.

پروژه بیگناهی، پرونده ویلیامز را در سال ۱۹۹۵ پذیرفت و به مدت تقریبا ۲۵ سال بر آزمایش مجدد آثار انگشت و دی­ان­ای پافشاری کرد. دولت ایالتی بالاخره در ماه مارچ سال ۲۰۱۹ با تحویل آثار به جا مانده در صحنه جرم به اف‌­بی­‌آی موافقت کرد؛ این آثار با فردی دستگیر و محکوم شده به دلیل ارتکاب به چند مورد تجاوز مشابه در همان محله مطابقت کرد. وی در سال ۱۹۹۶ هنگام تحمل محکومیت حبس به جرم تجاوز مرده بود.

احقاق حق

اکنون، اثبات تقصیر همه کسانی که موجب محکومیت ویلیامز شدند، بر عهده دان است. این وکیل دادخواه می‌­گوید «حدود یک ماه طول کشید تا متوجه زیر و بم قضیه شوم. طی ۲۶ سال سابقه وکالتم، هرگز این همه وقت صرف نگارش دادخواست نکرده بودم؛ تجزیه و تحلیل پاپوشی که برای ایشان درست شده بود و سوء استفاده از سیستم، مستلزم بررسی دقیق جزئیات بسیار و موشکافی ژرف رویدادها بود.

دان تصمیم گرفت که دادخواست را به سه بخش تقسیم کند که هر یک شامل نوع و گروه متفاوتی از شواهد و اشخاص مدعی علیه باشد. در هر بخش، فریب صورت گرفته، جعل شواهد، تفسیر نادرست آثار انگشت‌ها و کف دست‌ها، عکس‌ها و صفوف شناسایی حضوری، و شواهد سرم­شناسی توضیح داده شده است. اشخاص مدعی علیه، هنوز دفاعیات مکتوب خود را تقدیم دادگاه نکرده‌­اند. دان می­‌گوید وکیل تسخیری ویلیامز بسیار زیرک بوده است اما «باید با دستان بسته می­‌جنگیده است؛ آنها اطلاعات بسیاری را از وی پنهان کرده بودند. آرچی هیچ بختی برای محکوم نشدن نداشته است. هیچ!»

در همین حال، از زمان تقدیم دادخواست دان، تغییرات بزرگی روی داده است؛ همه‌­گیری بیماری کرونا موجب تعطیلی دادگاه‌­ها شده است. معترضان در سراسر ایالات متحده برای برقراری عدالت اجتماعی و پایان دادن به نژادپرستی سیستماتیک تظاهرات می­‌کنند. به قول آقای دان «آمریکای امروز با آمریکای زمان آغاز حرفه وکالت من تفاوت دارد؛ حتی با آمریکای آغاز سال جاری هم فرق می­‌کند اما من اطمینان دارم که حق این مرد را خواهیم گرفت.»

4.5/5

مطلب برای شما جذاب بود؟
در شبکه‌های اجتماعی به اشتراک بگذارید

اشتراک گذاری در whatsapp
اشتراک‌گذاری در واتساپ
اشتراک گذاری در twitter
اشتراک‌گذاری در توییتر
اشتراک گذاری در linkedin
اشتراک‌گذاری در لینکدین
اشتراک گذاری در telegram
اشتراک‌گذاری در تلگرام

مطالب پیشنهادی

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

وکیلیکس در شبکه‌های اجتماعی

بیانیه مسئولیت

نظرات ابراز شده در محتواهای منتشر و به اشتراک گذاشته شده وکیلیکس، نظر شخصی تولیدکنندگان آنهاست و به معنی تایید وکیلیکس نیست!
اسکرول به بالا