نگاهی به گذشته، نگاهی به آینده

ویلیام د. زیبل، دانش‌آموخته سال 1961 دانشکده حقوق هاروارد و وکیل مشهور بسیاری از چهره‌های سرشناس آمریکا، در سن 83 سالگی، اندیشه‌های خود را پس از رهایی از چنگال مرگ و بهبودی از بیماری کرونا با خوانندگان در میان گذاشته است.

ویلیام د. زِیبِل دلایل بسیاری برای سپاسگزار بودن دارد؛ همسر، سه فرزند، و هفت نوه دوست­‌داشتنی، یک عمر سابقه موفقیت‌­آمیز و ترغیب‌­کننده وکالت، و استمرار در پیگیری و پیروزی در پرونده‌­های مطلوبش! اما می‌­گوید این روزها به دلیلی خاص، سپاسگزار است؛ اخیرا به دلیل ابتلاء به بیماری کرونا، دو هفته‌­ای را در بیمارستان سپری کرد و بیش از یک بار، در شرایطی قرار گرفت که به دلیل شرایط قرنطینه بیماران در بیمارستان، دیدار مجدد با خانواده را معوق به قیامت تصور کرد. اکنون که کاملا بهبود یافته است، می­‌گوید مشتاقانه علاقمند به ادامه زندگی جالب توجه ۸۳ ساله خود است؛ «زندگی، رویدادهای چنان غیرمنتظره­ای در پیش دارد که هیچ کس قادر به توضیحشان نیست … و من مشتاق بهرمندی از این موهبت هستم.»

آغاز وکالت

زندگی حرفه‌­ای او که از وکالت در سالیان جوانی آغاز شده، سرشار از پرونده‌­هایی است که به حقانیتشان باور دارد. آقای زیبل به عنوان یکی از وکلای یک موسسه حقوقی، تابستان سال ۱۹۶۴ را داوطلبانه در مقام وکیل مدافع حقوق بشر در کمیته دفاع [قانون] اساسی وکلای ایالت می­‌سی­‌سی‌­پی به منظور مساعدت در کسب حق رای برای آمریکاییان آفریقایی­‌تبار سپری کرد. چندی بعد در سال ۱۹۶۹ در کنار وکیلی دیگر، موسسه­‌ای حقوقی را بنیان­‌گذارد و به وکالت اشخاصی سرشناس در حوزه‌­های مالی، ملکی، و حتی خانوادگی پرداخت.

لغو محدودیت ازدواج با سیاه‌­پوستان

یکی از نخستین پرونده‌­هایش در این موسسه، ابطال وصیت­نامه ثروتمندی نیویورکی بود که دخترش را به دلیل ازدواج با مردی آفریقایی‌­تبار از ارث محروم کرده بود؛ پرونده­ای که گویی برای زیبل ساخته شده بود! آن پرونده، دفاع دیرینه‌­اش را برای پایان دادن به قوانین ضد ازدواج میان‌­نژادی که از دوران دانشجویی در دانشکده حقوق هاروارد آغاز شده بود، به خاطرش آورد؛ هنگامی که فهمیده بود در ۱۶ ایالت آمریکا، اشخاص از نژادهای مختلف مجاز به ازدواج با یکدیگر نیستند، «وحشت کرده بود!»

او می­‌گوید «باورم نمی­‌شد در آمریکا مرد و زنی نتوانند ازدواج کنند چون یکی سفید و دیگری سیاه است!» سال ۱۹۶۵، مقاله­ای در مجله آتلانتیک با عنوان «ازدواج میان­‌نژادی و قانون» و مضمون استدلال عدم رعایت قانون اساسی در قوانین ازدواج میان‌­نژادی آمریکا منتشر کرد. او به قدری نامه­نگاری کرد و از مراجع گوناگون پیگیر موضوع شد که نهایتا در پرونده‌­ای به طرفیت لاوینگ علیه ایالت ویرجینیا، دیوان عالی به اتفاق آراء در سال ۱۹۶۷ رای به غیرقانونی بودن این قوانین داد. آقای زیبل، پرونده لاوینگ و تاسیس موسسه حقوقی را مهم‌­ترین دستاوردهای حرفه‌­ای خود می­‌داند.

‌فعالیت‌های حقوق بشری

او علاوه بر آنچه گفته شد، در پرونده‌­های بین­المللی حقوق بشر هم نقش داشته است؛ یکی از این موارد، سفر به شیلی در سال‌های ۱۹۸۰ به منظور بررسی موارد شکنجه و قتل شهروندان در طول حکومت پینوشه بوده است. ریاست دو سازمان حقوق بشری، تقدیرنامه‌­های گوناگون برای خدمات حقوق بشری و انسان­‌دوستانه، و جوایز متعدد حقوقی، فقط بخشی از افتخارات این وکیل نوع­دوست است.

عدالت اجتماعی

عشق او به عدالت اجتماعی از کودکی در ایالت داکوتای جنوبی و به واسطه تاثیر پدر و مادرش که فعال سیاسی و حامیان سناتور جُرج مک‌­گاورن بودند، شکل گرفت. خدمات اجتماعی سناتور مک­گاورن، الهام­بخش زیبل شد. او که کاپیتان تیم مناظره رده ملی دبیرستانش بوده است، به شوخی می‌­گوید از همان نوجوانی اهل جدل بودم و خیلی زود، اهمیت ایستادگی برای حق را فراگرفتم؛ پدربزرگش که وکیل هم نبوده است، همسایه را به دلیل مسموم کردن سگ زیبل به دادگاه می­‌کشاند و اگرچه در آن سال‌ها، آسیب به حیوانات جرم نبوده است اما از همسایه غرامت می­گیرد. آقای زیبل می­‌گوید «پیش خود گفتم چه خوب است که قانون، حتی برای یک سگ هم عدالت را اجراء می­‌کند!»

او با استخدام یک شریک تمام‌­وقت برای تمرکز کامل بر امور مربوط به منافع عمومی، نقش مهم خدمات اجتماعی را در موسسه خود تضمین کرد. با این حال، از جنبه مالی نیز، چنان رونقی به موسسه داد که در فهرست ۱۰۰ موسسه حقوقی موفق جای گرفت. یکی از برجسته‌­ترین پرونده‌­هایش، تصفیه حساب جفری پیکاور، بزرگترین سرمایه­‌گذار در رسوایی کلاهبرداری بورسی مَدُف به مبلغ ۷.۲ میلیارد دلار بود که بزرگترین پرونده حقوقی علیه شخص حقیقی در تاریخ قضایی آمریکا محسوب می­‌شد.

وکالت خواص

زیبل، وکالت برخی از ثروتمندترین آمریکاییان را بر عهده داشته است. چگونه به چنین اشخاصی مشاوره می­‌دهد؟ خودش می­‌گوید با دقت و نهایت اعتماد مورد نیاز؛ «هنگامی که آدم به کسی در آن جایگاه به صورت شخصی مشاوره می‌­دهد، باید جامه روانشناسی به تن کند؛ چون عملا وارد زندگی، ارزش‌های شخصی، و علائق شخصیشان می‌­شود. همچون همه موکلان، انتظار وفاداری دارند و بصیرت، برای این قشر بسیار ثروتمند، بسیار مهم است.»

آقای زیبل به طور کاملا اتفاقی، در حوزه خانواده و طلاق هم صاحب اعتبار شد. او و سایر بنیانگذاران موسسه حقوقیشان، اصلا برنامه‌­ای برای ورود به حوزه خانواده نداشتند اما وکالت نخستین پرونده را به منظور دفاع از یکی از منشی‌­های موسسه علیه یک وکیل مشهور طلاق بر عهده گرفت. همین موفقیت منجر به درخواستهای متعدد برای پذیرش پرونده­‌های دیگر شد. وکالت خانم جِین وِلش، همسر پیشین جَک ولش معروف، مدیر عامل وقت جنرال الکتریک، گِرِگ نورمن، و هوارد استرن از جمله معروف­ترین پرونده‌­های طلاقش هستند.

William D. Zabel – ویلیام د. زِیبِل

ادای دین به هاروارد

این وکیل برجسته، دین خود به هاروارد را اخیرا با وقف یک بورسیه استادی در حوزه حقوق بشر ادا کرد. پروفسور سامانتا پاور، فارغ‌­التحصیل ۱۹۹۹، نخستین دریافت کننده این بورسیه شد. خانم سونیا سوتومایر، یکی از قضات دیوان عالی ایالات متحده در تکریم آقای زیبل طی مراسم بزرگداشت وقف این بورسیه در اواخر ماه فوریه سال جاری، گفت «تعهد خستگی­‌ناپذیر شما به حقوق بشر و پیکار با بی­عدالتی، بیش از نیم قرن است که ادامه دارد … شما در این مدت، در انجام وظیفه واقعی وکالت که کمک به حفظ عدالت است، استوار باقی مانده‌­اید.»

خود او در این مراسم، قولی از چرچیل را که همیشه الهام­‌بخشش بوده است، نقل کرد؛ «پیروزی هرگز قطعی نیست!» و سخنرانیش را با شعر – عشقی که بر نگارش حقوقیش هم تاثیری ژرف گذاشته است – و خواندن بخشی از «اولیس» ملک­الشعرای عصر ویکتوریای انگلستان، آلفرد لُرد تِنیسون به پایان رساند:

… کهنسالی، سرافرازی، کهنسالی، دو صد رنج

مرگ آید که برد، پیکر فانی ز چنین دار سپنج

لیک مانده مغفول از عیان، کاری بس کلان …

با «کاری بس کلان،» زیبل می­‌خواهد وکلا را به مشارکت در خدمات اجتماعی که به گمان وی، امروزه از هر دوره تاریخی، ضروری­‌تر است، ترغیب کند. او هنوز همچون همیشه از اشتغال به وکالت به وجد می­آید؛ کار سنگین بلافاصله پس از بهبودی از بیماری کرونا، گواهی بر این عطش سیری‌­ناپذیر است. اگرچه در صورت بازنشستگی، زندگی بسیار آسوده­ای در پیش خواهد داشت اما خوابیدن در ساحل و بازی گلف، به مذاقش خوش نمی­آید. علاوه بر این، کار او را جوان نگه داشته است هرچند به طنز می­گوید در کهنسالی، سخن از جوان ماندن مضحک است.

«من از وکالت لذت می­برم و فکر می‌­کنم به خوبی از عهده این کار برمی­آیم. تجربه در وکالت، بسیار ارزشمند است. به گمان خودم، هنوز در اوج هستم و باید در اوج بمانم.» البته، همچون اولیس، هنوز به دنبال کار نکرده است.

4.5/5

مطلب برای شما جذاب بود؟
در شبکه‌های اجتماعی به اشتراک بگذارید

اشتراک گذاری در whatsapp
اشتراک‌گذاری در واتساپ
اشتراک گذاری در twitter
اشتراک‌گذاری در توییتر
اشتراک گذاری در linkedin
اشتراک‌گذاری در لینکدین
اشتراک گذاری در telegram
اشتراک‌گذاری در تلگرام

مطالب پیشنهادی

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

وکیلیکس در شبکه‌های اجتماعی

بیانیه مسئولیت

نظرات ابراز شده در محتواهای منتشر و به اشتراک گذاشته شده وکیلیکس، نظر شخصی تولیدکنندگان آنهاست و به معنی تایید وکیلیکس نیست!
اسکرول به بالا