نیکو جعفرنیا؛ مدافع پناه‌جویان

نیکو جعفرنیا، دانش آموخته دانشگاه هاروارد از تلاش خود برای مبارزه با نابرابری و ساختارهای دشوار و بی‌رحم مهاجرتی می‌گوید.

«همیشه لزوم تلاش در برابر نابرابری و عوامل موجد آن را عمیقا در خود احساس کرده‌­ام.» این جمله از نیکو جعفرنیا، دکترای حرفه‌­ای حقوق و کارشناس ارشد سیاستگذاری عمومی است. از نظر او، نظامهای دشوار و بی­‌رحمانه مهاجرتی که توجه ویژه‌­ای به شهروندان برخی کشورهای خاص دارند، سرچشمه نابرابریهایی است که قصد از میان برداشتنشان را دارد.

آغاز ماجرا

هنگامی که دانلد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا، نخستین فرمان از مجموعه ممنوعیتهای معطوف بر کشورهای مسلمان را در سال ۲۰۱۷ صادر کرد، خانم جعفرنیا، دانشجوی سال اول حقوق بود و لبریز از خشم شد. هنوز به کارگاه­های حقوقی دانشکده حقوق هاروارد که بعدا خانه دومش شد، وارد نشده بود. با این حال، او ایمیلی به سابرینه اردلان و فیل تری، دو تن از استادان کارگاه مهاجرت و پناه­جویان هاروارد ارسال کرد و از امکان و چگونگی مبارزه با آن فرمان، جویا شد. او می­‌گوید «اگر هنگام صدور آن فرمان، دانشجوی حقوق نبودم، احتمالا سردرگم می‌­ماندم و نمی‌­دانستم از کجا آغاز کنم.»

او، اردلان، و تری در حالی که پلاکاردی با مضمون «ارائه خدمات حقوقی و ترجمه به زبان فارسی» در دست داشتند، در فرودگاه، سر راه مسافران ورودی ایستادند. هیچ درخواستی دریافت نکردند اما آن لحظات، برجسته­‌ترین خاطره چهار سال تحصیلات عالی او را شکل دادند. او از پاسخ دلگرم‌­کننده کارگاه دانشکده حقوق هاروارد تا یافتن راهی برای اقدام، اجتماع پشتیبان و مسیری به سوی مبارزه با آنچه ستم آشکار می‌­دانست، پیدا کرده بود.

پیشینه

خانم جعفرنیا به خوش‌­اقبالی خود باور دارد. او می‌­گوید کهکشانی از عوامل مساعد، مانند تولد در ایالات متحده، فرصتهای بیشماری را پیش روی او فراهم آورده‌­اند. او همیشه مترصد یافتن راهی برای استفاده از این امتیازات در جهت نابود کردن ساختارهای ناعادلانه‌­ای است که موجب آسیب به دیگران می‌­شوند. هنگامی که پدر و مادرش برای ادامه تحصیل در سال ۱۹۷۷ (۱۳۵۵) از ایران به آمریکا مهاجرت کردند، تصور نمی‌­کردند که ماندگار شوند. او از طریق تحصیل حقوق، بر مشکلات مربوط به مهاجرت متمرکز شده است؛ دغدغه‌­ای که ریشه در پیوندی عمیق با مردمی دارد که حکایتشان بسیار آشناست.

خانم جعفرنیا می‌­گوید «وقتی مقابل اشخاصی می­‌نشینم که در جستجوی کنجی امن به کشوری دیگر پناه می‌­آورند، بی‌­درنگ کسانی را به خاطر می‌­آورم که شرایطی مشابه را از سر گذرانده­‌اند یا ممکن بود، بگذرانند؛ به یاد پناه­جویانی می‌­افتم که آتش جنگ، آواره می‌­کند. می­‌دانم که اگر شرایطم غیر از این بود، چه بسا اکنون خود من به جای آنها نشسته بودم.»

او از آن روز به­‌یاد­ماندنی در فرودگاه، مجموعه­‌ای از روشهای دفاع قانونی از پناه­جویان را آموخته است؛ کمک به نگارش نظرهای مشورتی علیه فرمانهای ممنوعیت سفر، بنیانگذاری یک سازمان حمایتی از پناهجویان، مساعدت تعداد زیادی از موکلان در مسیر پناه­جویی، و تدوین راهنمایی برای وکلای مدافع عمومی جهت دفاع در برابر اتهامات ورود غیرقانونی، فقط نمونه­‌ای از دستاوردهای خانم جعفرنیاست.

تغییر اثربخش

خانم جعفرنیا، هنگامی مجذوب حقوق به عنوان راهی به سوی بهبود شد که هنوز در مقطع کارشناسی در دانشگاه برکلی درس می­خواند و برای کمک به پناه­جویان داوطلب شده بود. مدتی بعد، از طریق یک بورس فرهنگی تبادل دانشجو سر از ترکیه درآورد و با انبوه جمعیت پناه­جویان روبرو شد. به این ترتیب، انگیزه او برای ارتقاء سطح تحصیلات خود به منظور «کمک برای مبارزه با نظام غیرشفاف کمکهای بشردوستانه­‌ای که می­‌بخشد ولی توانمند نمی‌­کند،» ده‌­چندان شد. هنگامی که به ایالات متحده بازگشت، برای تحصیل حقوق و حرفه وکالت به عنوان تقاطع حقوق بشر، مهاجرت، و جنگ، شیرجه رفت.

او می­‌گوید «در دانشکده حقوق هاروارد از آن همه منابع در دسترس شگفت­‌زده شدم. علاوه بر منابع بی‌شمار، از آشنایی با دیگرانی که به امید بهرمندی از قدرت قانون جهت تغییر اثربخش زندگی مردم محروم، روی به تحصیل و تدریس حقوق آورده بودند، به هیجان آمدم.»

خانم جعفرنیا نقش رهبری برخی سازمانهای دانشجویی مانند پروژه مهاجرت دانشکده حقوق هاروارد و مدافعان حقوق بشر دانشکده حقوق هاروارد را بر عهده داشته است. او دانشجوی کارگاه­های حقوق بشر بین‌­الملل، مهاجرت و پناه­‌جویی، و کیفری مهاجرت و دستیار پژوهشی هیئت علمی همه کارگاه­های یادشده بوده است. در طول تابستانها و نیمسالهای مشترک (۴ نیمسال تحصیل مشترک دکتری حقوق و کارشناسی ارشد سیاستگذاری عمومی) به پژوهش مشغول بود، و دوره­‌های کارآموزی را در لبنان، ترکیه، یونان، آلمان، و اردن می­‌گذراند، و با سازمانهای بزرگ حقوق بشری مانند کمیساریای عالی حقوق بشر ملل متحد و پروژه بین‌­المللی کمک به پناه­جویان، همکاری کرده است. او تقریبا همه واحدهای درسی ارائه شده مرتبط با این موضوعات را در دانشکده حقوق هاروارد گذرانده است.

امید

علی­رغم رنج کشیدن از محنت موکلان در نظامی که اغلب تاریک به نظر می­‌رسد، خانم جعفرنیا در جامعه وکلای دانشکده حقوق، امید را پیدا کرده است؛ «هنگامی که دانشکده حقوق را شروع کردم، انتظار پیدا کردن چنین جامعه­‌ای را نداشتم. وجود دو کارگاه همجوار حقوق بشر بین‌­الملل و مهاجرت و پناه­جویی – و استادان و دانشجویان مشغول در آنها – موهبتی غیرمنتظره برای من بود.»

او هنوز فکر می­‌کرد که باید بیشتر بیاموزد؛ متوجه شد که سیاستگذاریها، قوانین، سازمانها، و دولتها، شبکه­‌ای درهم‌­پیچیده را پیش روی علاقمندان به بهبود اوضاع پناه­‌جویان گذاشته است. از این رو، پس از دو سال تحصیل حقوق، تحصیل همزمان کارشناسی ارشد سیاستگذاری عمومی را هم در همان دانشگاه آغاز کرد؛ «وکلا اغلب هنگامی وارد قضایا می‌­شوند که همه چیز چنان در هم پیچیده است که یافتن چاره را دشوار می‌­کند. من می‌­خواستم روشهایی نوآورانه را بیاموزم که بتوان از وقوع مصائب، چه از طریق جنبش‌­سازی یا آگاه‌­سازی، پیشگیری کرد.»

او در دانشکده سیاستگذاری عمومی از تمرکز بر خدمات مهاجرتی مستقیم به دیدگاه فراگیرتری از شرایط موجد بحرانهای پناه­‌جویی، مانند محدودیت کمکهای بشردوستانه یا واکنشهای دولتی به اقدامات گروه­های مسلح، رسید. در سال ۲۰۱۹ پژوهشی را در انستیتو حقوق بشر دانشکده حقوق کلمبیا برای تهیه گزارشی جهت بررسی قتل غیرنظامیان یمنی در جریان حملات هوایی به این کشور انجام داد که منتهی به همکاری ثمربخشی برای پروژه تحصیلات تکمیلیش خواهد شد.

آینده

پس از فارغ‌­التحصیلی، خانم جعفرنیا یک بورس تحصیلی برای حقوق بشر با موضوع قساوت نیروهای متخاصم علیه انبوه شهروندان یمنی را آغاز خواهد کرد. او دوره یک ساله این بورس را در لبنان و به تحقیق درباره موارد نقض حقوق بشردوستانه بین­‌الملل و جنایات جنگی علیه مردم یمن سپری خواهد کرد.

او می­‌گوید «در منازعات مسلحانه امروزین، و به ویژه در یمن، کشورهای قدرتمندی مانند ایالات متحده اغلب ادعا می­‌کنند که همه کشته‌­شدگان، نیروهای نظامی و بنابراین، اهدافی قانونی هستند. اما در واقع چنین نیست. این گونه ادعاها مانع بازخواست کشورهای قدرتمند توسط قربانیان جنگ می­‌شوند و تاثیراتی ژرف بر امنیت شهروندان غیرنظامی می­‌گذارند.»

خانم جعفرنیا نمی‌­داند پس از این بورس تحصیلی چه پیش خواهد آمد؛ مردمی که برایشان کار می­کند و حکایتهایشان، گام بعدی را مشخص خواهند کرد؛ «من همیشه خواهان خدمت به جوامعی بوده­‌ام که به شدت از پیامدهای استعمار آسیب دیده­‌اند. اما بالاخره، آنچه همیشه راهنمای من برای گام بعدی بوده است، گوش کردن و آموختن و یافتن جایی است که بتوانم مفید واقع شوم.»

4.5/5

مطلب برای شما جذاب بود؟
در شبکه‌های اجتماعی به اشتراک بگذارید

اشتراک گذاری در whatsapp
اشتراک‌گذاری در واتساپ
اشتراک گذاری در twitter
اشتراک‌گذاری در توییتر
اشتراک گذاری در linkedin
اشتراک‌گذاری در لینکدین
اشتراک گذاری در telegram
اشتراک‌گذاری در تلگرام

مطالب پیشنهادی

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

وکیلیکس در شبکه‌های اجتماعی

بیانیه مسئولیت

نظرات ابراز شده در محتواهای منتشر و به اشتراک گذاشته شده وکیلیکس، نظر شخصی تولیدکنندگان آنهاست و به معنی تایید وکیلیکس نیست!
اسکرول به بالا